ප්‍රතිසංයෝජිත DNA
වරණීය අභිජනනයට කළ හැක්කේ විශේෂයකට දැනටමත් ඇති සම්මුහුර්ත ජාන කලවම් කිරීම පමණි. එක් ජීවියෙකුගෙන් ජානයක් ගෙන තවත් එකකට දැමීමෙන් ජාන ඉංජිනේරු විද්‍යාව එම සීමාව ඉවත් කරයි.
ජාන ඉංජිනේරු විද්‍යාව
එක් ජීවියෙකුගෙන් තෝරාගත් ජානයක් තවත් ජීවියෙකුගේ DNA වෙත සම්ප්‍රේෂණය කිරීම, එවිට එම ජානය පාලනය කරන ලක්ෂණය දෙවන ජීවියාට ලැබේ. මූලාශ්‍ර දෙකකින් ද්‍රව්‍ය දරන එයින් ලැබෙන DNA ප්‍රතිසංයෝජිත DNA ලෙස හැඳින්වේ.
පියවර සාරාංශයක් ලෙස
- අවශ්‍ය ලක්ෂණය පාලනය කරන ජානය හඳුනාගෙන, එය ඇති ජීවියාගේ DNA තුළ එහි ස්ථානය සොයා ගන්න.
- නිශ්චිත භෂ්ම අනුක්‍රමවල දී DNA කපන එන්සයිම යොදාගෙන එම DNA කොටස කපා ගන්න.
- ලබා ගන්නා ජීවියාගේ — බොහෝ විට බැක්ටීරියාවක — DNA වෙත එය එක් කර, ප්‍රතිසංයෝජිත DNA නිපදවන්න.
- ලබා ගත් ජීවියාට බෝ වන්නට ඉඩ දෙන්න. සෑම පැවතෙන්නෙක් ම නව ජානය දරන අතර එය කේතනය කරන දෙය නිපදවයි.
නව ජීවියෙකු තුළ ජානය තවමත් ක්‍රියා කරන්නේ ඇයි
මන්ද ප්‍රවේණි කේතය සියලු ජීවීන් තුළ මූලික වශයෙන් එක ම බැවිනි. ජානයක් යනු මිනිස් සෛලයක තිබුණ ද බැක්ටීරියා සෛලයක තිබුණ ද එක ම භෂ්ම හතරේ අනුක්‍රමයක් වන අතර, මිනිස් සෛලයක් කියවන ආකාරයට ම බැක්ටීරියාවක් මිනිස් ජානයක් කියවයි. මුළු තාක්ෂණය ම කළ හැකි කරන්නේ එම පොදු රසායනය යි.
පෙර කොටසට කළ නොහැකි වූයේ මෙය යි
කොපමණ වරණීය අභිජනනයක් කළ ද බැක්ටීරියාවකට මිනිස් ඉන්සියුලින් සඳහා වන ජානය ලබා දිය නොහැකි ය, මන්ද කොතැනකවත් බැක්ටීරියාවකට තෝරා ගැනීමට එම සම්මුහුර්ත ජානය නැති බැවිනි. සාමාන්‍ය අභිජනනයට නොහැකි ලෙස, ජාන ඉංජිනේරු විද්‍යාව විශේෂ අතර මායිම තරණය කරයි.
එය නිරවද්‍ය ය, එය ආරක්ෂිත යන්නට සමාන නොවේ
දන්නා එක් ජානයක් ගෙන යාම සම්පූර්ණ ජීවීන් දෙදෙනෙකු සංකරණය කිරීමට වඩා බොහෝ සෙයින් නිශ්චිත ක්‍රියාවකි. එහෙත් නිරවද්‍යතාව ක්‍රමය ගැන මිස ප්‍රතිවිපාක ගැන නොවේ: නව පරිසරය තුළ නව ජානය කරන්නේ කුමක් ද යන්නත්, වෙනස් කළ ජීවියා පැතිර ගියහොත් සිදු වන්නේ කුමක් ද යන්නත් උපකල්පනය කරනවා වෙනුවට පරීක්ෂා කළ යුතු ය.
එක් ජීවියෙකුගේ ජානයක්, තවත් එකක් තුළ ක්‍රියා කරමින්
ජාන ඉංජිනේරු විද්‍යාව තෝරාගත් ජානයක් තවත් ජීවියෙකුගේ DNA වෙත සම්ප්‍රේෂණය කරයි. එක් වූ DNA ප්‍රතිසංයෝජිත DNA වන අතර, එය ක්‍රියා කරන්නේ ප්‍රවේණි කේතය සියලු ජීවීන්ට පොදු බැවිනි.