ඇදීම අසමාන වන විට
දැන් විද්‍යුත් සෘණතා සමාන නොවන පරමාණු දෙකක් සලකා බලන්න.
හයිඩ්‍රජන් ෆ්ලුවොරයිඩ්හි පරමාණු දෙක යුගලයක් හවුලේ තබා ගනී. එහෙත් හයිඩ්‍රජන්ට වඩා ෆ්ලුවොරීන්හි විද්‍යුත් සෘණතාව සැලකිය යුතු ලෙස ඉහළ ය. එබැවින් හවුලේ ඇති යුගලය හයිඩ්‍රජන් පරමාණුවට වඩා ෆ්ලුවොරීන් පරමාණුව දෙසට ඇදී යන අතර, ඉලෙක්ට්‍රෝන ව්‍යාප්තිය තවදුරටත් සමමිතික නොවේ.
ෆ්ලුවොරීන් අන්තයට ඉතා කුඩා සෘණ ආරෝපණයක් ද හයිඩ්‍රජන් අන්තයට ඉතා කුඩා ධන ආරෝපණයක් ද ලැබේ. මෙම අර්ධ ආරෝපණ δ− හා δ+ ලෙස ලියන අතර, මෙම ක්‍රියාව ධ්‍රැවීකරණය ලෙස හැඳින්වේ.
අර්ධ ආරෝපණයක් අයනයක් නොවේ
අයනයක සම්පූර්ණ +1 හා −1 ට වඩා δ+ හා δ− බෙහෙවින් කුඩා ය. කිසිදු ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් මාරු වී නොමැත; එකක් හුදෙක් මධ්‍යයෙන් ඉවතට ඇදී ඇත. සමස්තයක් ලෙස ගත් විට HF තවමත් උදාසීන අණුවකි.
සහසංයුජ බන්ධන වර්ග දෙකක්
පරමාණු දෙකේ විද්‍යුත් සෘණතාව වෙනස් වන බැවින් බන්ධන ඉලෙක්ට්‍රෝන අසමමිතික ව ව්‍යාප්ත වී අර්ධ ආරෝපණ ඇති වේ. HF හා HCl නිදසුන් ය.
පරමාණු දෙකේ විද්‍යුත් සෘණතාව සමාන හෝ ඉතා ආසන්න ලෙස සමාන බැවින් බන්ධන ඉලෙක්ට්‍රෝන සමමිතික ව ව්‍යාප්ත වේ. H2, O2 හා N2 නිදසුන් ය.
ධ්‍රැවීයතාව තීරණය කරන්නේ කුමක් ද
බන්ධනය කෙතරම් ප්‍රබල ද යන්න නොවේ, හවුලේ ඇති යුගල කීයක් ද යන්න ද නොවේ, පරමාණු දෙක අතර විද්‍යුත් සෘණතාවේ වෙනසයි. වෙනසක් නොමැති නම්, බන්ධනය වෙන කුමක් කළ ද, ධ්‍රැවීයතාවක් නොමැත.