රසායනික බන්ධනයක් යනු කුමක් ද?
අසම්පූර්ණ සංයුජතා කවචයක් ඇති පරමාණුවකට එය සම්පූර්ණ කර ගැනීමට ක්රම තුනක් ඇත: ඉලෙක්ට්රෝන ඉවත් කිරීම, ලබා ගැනීම, හෝ තවත් පරමාණුවක් සමඟ හවුලේ තබා ගැනීම.
වඩාත් පහසු ක්රමය කුමක් ද
සෝඩියම් යනු 2, 8, 1 වේ. එයට තම බාහිර ඉලෙක්ට්රෝනය ලබා දී 2, 8 ලෙස — එනම් නියොන් සැකැස්මට — පත් විය හැකි ය. නැතහොත් 2, 8, 8 දක්වා යාමට තවත් හතක් රැස් කර ගත හැකි ය. මාර්ග දෙක ම අවසන් වන්නේ සම්පූර්ණ කවචයකිනි. එහෙත් එකක් ඉල්ලා සිටින්නේ ඉලෙක්ට්රෝන එකක් ගෙන යාම ය, අනෙක හතක් ය. සෝඩියම් එක ඉවත් කරයි.
ක්ලෝරීන් යනු 2, 8, 7 වන අතර, එයට මුහුණ දීමට ඇත්තේ එම තේරීමේ ම කැඩපත් රූපයයි. ඉලෙක්ට්රෝන එකක් ලබා ගැනීමෙන් 2, 8, 8 ලැබේ; හතක් ඉවත් කිරීමෙන් කවචය මුළුමනින් ම හිස් වේ. ක්ලෝරීන් එක ලබා ගනී.
රසායනඥයෙකු තීරණය කළ දෙයක් මෙම පරමාණු දෙකෙන් එකක්වත් නොකරන බව සලකන්න. එක් එක් පරමාණුව සරලව ම ගන්නේ සම්පූර්ණ බාහිර කවචයකට ඇති කෙටි ම මාර්ගයයි.
රසායනික බන්ධනය
පරමාණු ස්ථායි වීම උදෙසා ඒවායේ සංයුජතා කවචයේ ඉලෙක්ට්රෝන ප්රතිසංවිධානය වීමෙන් පරමාණු අතර හෝ අයන අතර හෝ ඇති වන ආකර්ෂණ බලයයි.
බන්ධන වර්ග දෙකක්
සහභාගී වන පරමාණු හැසිරෙන ආකාරය අනුව රසායනික බන්ධන වර්ග දෙකකට බෙදේ. මෙම පරිච්ඡේදයේ ඉතිරි කොටස බොහෝ දුරට ඒවා වෙන් කර හඳුනා ගැනීම ගැන ය.
ඉලෙක්ට්රෝන එක් පරමාණුවකින් තවත් පරමාණුවකට මුළුමනින් ම මාරු වේ. පරමාණු ආරෝපිත අයන බවට පත් වන අතර එම ආරෝපණ ඒවා එකට තබා ගනී.
ඉලෙක්ට්රෝන පරමාණු අතර හවුලේ තබා ගැනේ. ආරෝපණ ඇති නොවේ; හවුලේ ඇති යුගලය එකවර පරමාණු දෙකට ම අයත් වේ.
මාරු කිරීම ද, හවුලේ තබා ගැනීම ද — ලුණු සීනිවලින් වෙන් කරන්නේ එම එක ම වෙනසයි. ඒ දෙකෙහි සෑම ගුණයක් පාහේ තීරණය කරන්නේ ද එයයි.