එකම අවකාශයේ වැඩි අංශු ගණනක්
සාන්ද්‍රණය යනු ඒකක පරිමාවක ඇති ප්‍රතික්‍රියක අංශු ගණන යි. එබැවින් පැහැදිලි කිරීම සෘජු ය.
ප්‍රතික්‍රියක සාන්ද්‍රණය වැඩි වෙත් ම ඒකක පරිමාවක් තුළ ඇති එම ප්‍රතික්‍රියක අංශු සංඛ්‍යාව වැඩි වේ. එබැවින් ඒකක කාලයක දී ප්‍රතික්‍රියක අංශු අතර ඇති වන ගැටුම් සංඛ්‍යාව ද වැඩි වේ. ප්‍රතික්‍රියකවල සාන්ද්‍රණය වැඩි වෙත් ම ප්‍රතික්‍රියා ශීඝ්‍රතාව වැඩි වන්නේ මේ නිසා ය.
තනුක ද්‍රාවණයක්
ජල අණු බොහෝ ගණනක් අතර අම්ල අණු ස්වල්පයකි. මැග්නීසියම් පෘෂ්ඨයට හමු වන්නේ ජලය බොහෝ විට ය.
සාන්ද්‍ර ද්‍රාවණයක්
එකම පරිමාවේ අම්ල අණු බොහෝ ගණනකි. මැග්නීසියම් පෘෂ්ඨයේ එක් එක් ස්ථානයට අම්ල අණුවක් හමු වීමේ ඉඩ වැඩි ය.
පොදු වැරැද්දක්
සාන්ද්‍රණය වැඩි කිරීමෙන් වැඩි වන්නේ ප්‍රතික්‍රියාව සිදු වන වේගය මිස අවසානයේ ලැබෙන ඵල ප්‍රමාණය නොවේ. ඵල ප්‍රමාණය තීරණය වන්නේ ප්‍රතික්‍රියක කොපමණ තිබේ ද යන්නෙනි.