ජලය ඒවාට ණයගැති දේ
ජලය කුඩා, සැහැල්ලු අණුවකි. ප්‍රමාණය පමණක් සැලකුවහොත් එය කාමර උෂ්ණත්වයේ දී වායුවක් විය යුතු ය — එහෙත් එය ද්‍රවයකි, එහි අණු අතර ඇති ආකර්ෂණ නිසා ය.
එම ආකර්ෂණ නොතිබුණේ නම්, උණුසුම් කාමරයක උෂ්ණත්වයට ළඟා වීමට බොහෝ කලකට පෙර ජලය තැම්බී යනු ඇත. එවිට ගංගා නැත, සාගර නැත, අප දන්නා ජීවය ද නැත.
ඉන් ලැබෙන ගුණ තුනක්
ඉහළ තාපාංකයක්
ජල අණුවක ප්‍රමාණයෙන් අපේක්ෂා කරන දෙයට වඩා බෙහෙවින් වැඩි ශක්තියක් අණු වෙන් කිරීමට අවශ්‍ය වේ. එබැවින් ජලය තැම්බෙන්නේ ශුන්‍යයට බෙහෙවින් පහළ උෂ්ණත්වයක දී නොව 100 °C දී ය.
ඉහළ විශිෂ්ට තාප ධාරිතාවක්
උෂ්ණත්වයේ සුළු වැඩි වීමක් සඳහා විශාල තාප ප්‍රමාණයක් අවශෝෂණය කර ගත හැකි ය. මන්ද, ශක්තියෙන් වැඩි කොටසක් අණු වේගවත් කිරීමට නොව ආකර්ෂණ කැළඹීමට යන බැවිනි. මුහුද එය අසල ගොඩබිමට වඩා බෙහෙවින් සෙමින් උණුසුම් වී සිසිල් වන්නේ එබැවිනි.
අයිස්වලට වඩා ජලයේ ඝනත්වය වැඩි ය
ජලය අයිස් වන විට, ආකර්ෂණ මගින් අණු ද්‍රවයට වඩා වැඩි ඉඩක් ගන්නා විවෘත, නිත්‍ය සැකැස්මක තබා ගනී. එබැවින් අයිස්හි ඝනත්වය ජලයට වඩා අඩු වන අතර එය ජලය මත පාවේ.
හයිඩ්‍රජන් බන්ධන
ජලයේ ඇති අන්තර් අණුක බන්ධනවලට තමන්ගේ ම නමක් ඇත: ඒවා හයිඩ්‍රජන් බන්ධන ය. සෑම ධ්‍රැවීය අණුවක් ම ඒවා නොසාදයි. හයිඩ්‍රජන් බන්ධනයක් සෑදීමට නම් අණුවේ ධන ධ්‍රැවය හයිඩ්‍රජන් පරමාණුවක් විය යුතු අතර සෘණ ධ්‍රැවය විද්‍යුත් සෘණතාවෙන් ඉහළ පරමාණුවක් — ෆ්ලුවොරීන්, නයිට්‍රජන් හෝ ඔක්සිජන් — විය යුතු ය.
ඒවා ජලයට පමණක් සීමා නොවේ. හයිඩ්‍රජන් බන්ධන ප්‍රෝටීන, DNA හා RNA වැනි ජෛව අණු ද එකට තබා ගන්නා අතර, එම අණුවලට ඒවායේ හැඩය ලබා දෙන්නේ බොහෝ දුරට ඒවා ය.
ඇතුළත සහ අතර
මේ දෙක වෙන් කර තබා ගන්න. සහසංයුජ බන්ධන අණුවක් ඇතුළත ක්‍රියා කරමින් ද්‍රව්‍යය කුමක් ද යන්න තීරණය කරයි; අන්තර් අණුක බන්ධන අණු අතර ක්‍රියා කරමින් ද්‍රව්‍යය හැසිරෙන ආකාරය — එය දිය වේ ද, තැම්බේ ද, ශීත වූ විට පාවේ ද යන්න — තීරණය කරයි.