ද්‍රාවකයක් හා වාහකයක් ලෙස ජලය
ලුණු හෝ සීනි හැන්දක් වතුර වීදුරුවකට දැමූ විට එය නොපෙනී යයි. ජලයේ මේ දේවල් දිය කිරීමේ හැකියාව මත ජීවයට අත්‍යවශ්‍ය කාර්යයන් තුනක් රඳා පවතී.
1. ඉතා හොඳ ද්‍රාවකයක්
- සෛල තුළ සිදු වන ජෛව රසායනික ප්‍රතික්‍රියා සිදු වන්නේ ජලයේ දිය වූ ද්‍රව්‍ය අතර ය
- සෛලවලින් පිටත ඇති රුධිර ප්ලාස්මාව, පටක තරලය වැනි සියලු තරලවල ප්‍රධාන කොටස ජලය යි
- සතුන්ට බහිස්‍රාවී ද්‍රව්‍ය සහ මල ද්‍රව්‍ය සිරුරෙන් ඉවත් කිරීම පහසු වන්නේ ඒවා ජලයේ දිය වන හෝ ජලය සමඟ ගෙන යා හැකි නිසා ය
මෙය එතරම් වැදගත් ඇයි?
ප්‍රතික්‍රියාවක් සිදු වීමට, ප්‍රතික්‍රියා කරන අණු එකිනෙක ගැටිය යුතු ය. ඝන කැටයක් තුළ අණු එක තැන සිරවී ඇති නිසා එය අපහසු ය. ජලයේ දිය වූ පසු අණු නිදහසේ සැරිසරමින් එකිනෙක හමු වේ. සෙනඟ පිරුණු ශාලාවක සිටියදීට වඩා, විවෘත පිට්ටනියක දී මිතුරෙකු හමු වීම පහසු වාගේ ය.
2. පරිවහන මාධ්‍යයක් ලෙස
- රුධිරයේ වැඩි කොටස ජලය යි. එම ජලයේ දිය වී ඇති පෝෂක, විටමින් සහ හෝර්මෝන, සිරුරේ අවශ්‍ය තැන් කරා රැගෙන යයි
- ජල අණුවල ඇති ප්‍රබල සංශක්ති හා ආශක්ති බල නිසා, උස ගස්වල මුල් සිට කඳ ඔස්සේ ඉහළට ජලය ගමන් කරයි
සංශක්තිය හා ආශක්තිය
සංශක්තිය යනු ජල අණු එකිනෙක අල්ලාගෙන සිටීමට හේතු වන ආකර්ෂණයයි. ආශක්තිය යනු ජල අණු, ශාක නාලයක බිත්තිය වැනි වෙනත් ද්‍රව්‍යයක මතුපිටට ඇලීමට හේතු වන ආකර්ෂණයයි. මේ බල දෙක එකට වැඩ කරන නිසා, කිසිදු පොම්පයක් නොමැති ව, මීටර් ගණනාවක් උස ගසක මුදුනට වුව ද ජලය ළඟා වේ.
3. ශ්වසන මාධ්‍යයක් ලෙස
ඔක්සිජන් ද ජලයේ දිය වේ. ඒ නිසා ජලජ ජීවීන්ට ශ්වසනය සඳහා අවශ්‍ය ඔක්සිජන් ජලයෙන් ම ලැබේ. මාළුවෙකු ජලයෙන් ගොඩට නොපැමිණ ම තම කරමල් මගින් හුස්ම ගන්නේ ජලයේ දිය වී ඇති මෙම ඔක්සිජන් යොදා ගෙන ය.